Drogi panie Inmarze.
Zaczęłam zliczać dni.
Potem miesiące.
Nie zajmuję się już nikim i niczym, z wyjątkiem nadziei, że wrócisz.
Jest jeszcze niemy strach, że podczas tych lat, które minęły od czasu, gdy się widzieliśmy,
wojna, ta straszna wojna,
zmieniła nas nie do poznania.
< < WZGÓRZE NADZIEI > >
Pod koniec Wojny Domowej, oddziały Północy podłożyły ładunki wybuchowe pod linię obrony Południa.
Oblężenie Petersburga, Wirginia - Lipiec 1864. Oddziały Południa oczekują na atak.
Ten biedny chłopak jest z Alabamy, to bardzo daleko od domu.
Dziękuję.
Jest synem starego Oakleya.
Jest zbyt młody, żeby współżyć, co nie?
- Dzień dobry. - Dzień dobry panu.
Mam buty i płaszcze.
- Chcesz? - Tak.
- Chcesz ten? - Dzięki.
Rozmyślam o tych kilku chwilach, które mieliśmy dla siebie i o tym, że chciałabym je odkupić.
Ale moja trudna osobowość pozostawia je niedopowiedziane.
Dobra... To jest to.
- Tu jest wystarczająco prochu, żeby zrobić dziurę w niebie. - Taa... prawdziwie jankeski, dobry poranek.
Ta twoja książka jest w strzępach.
Tak jak my. Widzieliśmy zbyt dużo wojny.
Ej, Oakley, nie obawiaj się, chłopcze. Jankesi mają dobry rozkład.
Jeszcze nie zaczęli.
Zamknij to.
Ej, a skąd ty się wziąłeś?
- Hej, to nasze śniadanko. - Jest mój.
Ja go pierwszy zauważyłem!
Kiedy przybyłam z ojcem do miasta Cold Mountain, byłam bardzo zawstydzona naszym przybyciem...
tak bardzo nie stąd.
Cold Mountain, Północna Karolina. Trzy lata później. Ale czy wiesz jak bardzo cieszyłam się, że opuszczam Charleston?
Ze świata niewolników i pól bawełny.
Myślicie, głupcy, że dla kogo będziecie walczyć?
- Nazywam to północnym kawałkiem gówna. - Ja tak nazywam Jankesów.
Kiedy tutaj skończę, pójdę zabić kilku Jankesów.
Trud dla bogatych, oni mają niewolników, to tak.
- O, zbliża się duchowny. - Widzieliście już jego córkę?
- Ooo... tylko spójrzcie. - Jest za duża.
Chłopcy, skupcie się na młotkach.
Panie Swanger, dzień dobry!
Witaj, wielebny.
Wierzę, że pamiętasz moją córkę, Adę.
- Panno Monroe. - Dzień dobry.
- Dzień dobry. Wspaniałe postępy! - Dzień dobry.
- Panie Swanger, panno Castlereagh. - Dzień dobry, wielebny.
Teraz, państwo pozwolą.
Moje zgromadzenie w Charleston wciąż dyskutuje nad rozmiarem...
Panno Monroe, właśnie o pani myślałam.
Cold Mountain musi wyglądać jak koniec świata.
Nic podobnego.
Jest bardzo piękne.
Cóż... Zawstydza nas pani.
Mężczyźni stąd nie mieli pojęcia czym jest kobieta dopóki pani się nie pokazała.
Nie. Wątpię w to.
Uwierz mi, gdybyś powiedziała jedno słowo do jednego z tych głupców, miałabym wyplewione pole.
Do któregokolwiek?
Nie...
Do niego, szczególnie.
Tam na krokwii.
Jest jedym z takich.
Ma cię na oku od dnia, kiedy tu przyjechałaś.
- Wyplewi ci to pole? - Dokładnie.
Dzień dobry. Jestem Ada Monroe.
- Inman. - Inman.
W. P. INMAN.
P tego nie polepsza.
Ludzie nazywają mnie Inman.
Patrzcie, Inman mówi.
Gdybyś szybko wziął szklankę, może twoi koledzy przestaliby się gapić.
Inman.
Jesteśmy zazdrośni.
Dziękuję.
I co robisz?
Pracuję z drewnem...
W zasadzie pracuję z drewnem.
Plewisz pola?
Mogę plewić pola.
Czy jest coś szczególnego, co chciałbyś mi powiedzieć?
Nic mi nie przychodzi do głowy.
Powiem dziękuję.
Za napój.
Odwrót! Wszyscy odwrót!
Odwrót!
Jesteśmy w pułapce!
- Uważać, kiedy strzelacie. - Wyślą Jankesów prosto do piekła!
Durnie, kopcie sobie groby.
Idziemy tam, chłopcy!
Jak polowanie na indyka!
- A ten co? - To jak polowanie na indyka. Są w dziurze.
Są zamknięci.
Oakley!
Inman! Jestem tutaj!
Mam cię.
Dorwałem kilku.
Widziałeś?
Widziałem.
Umrę?
Twoi ludzie mogą być z ciebie naprawdę dumni.
Synu... ten facet mówi, że zagra ci, co będziesz chciał.
Zagram coś żywego.
Nie. Zagraj coś pięknego.
Jakbym się żenił.
Słyszałeś.
- Znam tylko kilka piosenek. - Tą o górze.
Tą, w której chce ci się pić,
a woda jest tak kojąca.
Nie wiem co to za muzyka.
Odejdę z Cold Mountain przed tobą.
Dzień dobry, Sally.
Oto piękna południowa rzecz.
Mój fortepian.
Tęskniłam za nim.
Tak w ogóle, to bardzo ci dziękuję. Inman jest na polu, orze ziemię.
Och, jej!
A nie miał mi nic do powiedzenia.
Był szczęśliwy.
Naprawdę?
Mężczyźni są tak bardzo inni w Charleston?
Mężczyźni?
Nie wiem.
Jeśli chcesz powiedzieć, że go lubisz, idź i powiedz mu dzień dobry.
Powinnam już jechać.
Moja droga córka Ada,
która dawała z siebie tak wiele i tak długo pomagając mi w moim kościele,
i na której skupiam swą miłość.
Przyjaciele, jesteśmy oboje bardzo szczęśliwi, że możemy mieć dzisiejszej nocy taką okazję.
Z serca dziękowaliśmy wam za ciepłe przyjęcie, a przede wszystkim,
za tak piękną kaplicę.
Więc...
dziękujemy. Niech wam Bóg błogosławi.
Nasz dom jest zawsze otwarty dla każdego z was, o każdej godzinie.
Zapraszamy.
Czy ten pan pomagał wznosić kaplicę?
On? Nie, to jest Teague. Jego rodzina była kiedyś główną rodziną w Cold Mountain.
Moja farma, twoja farma, wszystko należało do jego babki.
Teague bardzo pragnął tego miejsca. Założę się, że jest tu, żeby wybadać korzyści.
Tu nie ma korzyści, oprócz możliwości świętowania wykonania dobrej roboty.
To dobra rzecz w trudnych czasach.
- Panno Monroe. - Dziękuję.
- Nie zamierzałeś wejść do środka? - Jestem bardziej mokry niż ryba.
- Przeszedłeś niezły kawał. - W porządku.
Zawsze nosisz tacę.
Zwykle robili to czarni.
Ktoś mi powiedział, że się zaciągnąłeś.
- To prawda? - Jeśli jest wojna, wszyscy powinniśmy walczyć.
Zrobiłeś sobie zdjęcie, żeby mi dać?
Proszę?
Małe.
W mundurze i z bagnetem.
Śmiejesz się ze mnie.
Nie znam cię.
To się nie dzieje prawidłowo.
Czy nie byłoby dobrze po prostu stać? Bez słów.
Byłoby.
Spójrz. Spójrz na niebo. Jaki ma kolor?
Albo jak leci ptak?
Albo gdy się budzisz...
z pokaleczonymi ustami, od ciągłego myślenia o kimś?
Jak to nazwiesz?
Ja to zrobię.
Nie mogę już wiele bardziej zmoknąć.
Co jeśli polegniesz i nigdy cię już nie zobaczę?
Powiedziałeś, że po kilku latach ledwo będę mogła przypomnieć sobie twoje imię.
Och... Inman. To już ponad trzy lata.
A ja wciąż pamiętam twoje imię.
Żołnierze.
Nie wstawaj.
Wspomnę o was w moim raporcie.
Wy z Cold Mountain znów okazaliście się bohaterami.
Kilku Jankesów pozostało po odwrocie między drzewami.
Jeśli tam pozostaną, mogą do nas jutro strzelać.
Idziemy.
Rzucaj między drzewa!
Uciekamy!
Zostaw go! Uciekamy!
Wstrzymać ogień!
- Nie strzelać! - Są między drzewami!
Nie strzelać!
Wstrzymać ogień! Wstrzymać ogień!
Zwykle przynosi szczęście. Wysoki plon.
Przepraszam, że kazałem wam czekać.
Powinno to zająć kilka sekund.
- Pan Inman... - Wielebny.
- Czym mogę służyć? - Mam trochę nut.
Należały do mojego ojca. Dla mnie bezużyteczne.
Dziękuję.
- Musisz wejść. - Myślę, że powinienem już iść.
Pan Inman czuje się pewniej na zewnątrz.
Może moglibyśmy... Może moglibyśmy się przejść.
Wspaniały pomysł.
Pozwól, że przyniosę ci kapelusz.
Ciągnąłem tu moją biedną córkę przez 400 mil z powodu moich lekarzy.
Mówili, że moje serce jest słabe, a powietrze powinno dobrze mi zrobić.
- Ale myślę, że jeśli już, to leczy widok. - Ludzie mówią, że to właśnie po to walczą.
Aby utrzymać to wszystko.
Nie planuję nauczać wojny w moim kościele, panie Inman.
Wydaje mi się, że Bóg zmęczony jest wezwaniami z obu walczących stron.
Sądzę, że Bóg jest.
Dziękuję.
Czy twój ojciec grał na fortepianie?
Tak. Był nauczycielem.
Czy pański ojciec żyje?
- Nie żyje. - A pańska matka?
Nie, proszę pana. Zmarła, gdy się urodziłem.
Wypowiedziano wojnę!
Mamy wojnę!
Mamy ją!
Inman! Inman! Szykuj się do walki, synu. Szykuj się do walki.
Mamy wojnę, stary!
Mamy waszą wojnę...
Ada.
Za trzy dni w Karolinie Północnej.
Ci, którzy popierają Lincolna, dostaną nauczkę. Lepiej dla nich, żeby wtedy spali.
Nagle jest pan władzą, panie Teague?
Dokładnie, synu.
Oto rozkaz. Od teraz ja rządzę.
Będziecie teraz walczyć. Zaopiekujemy się waszymi ukochanymi.
- Ej, Teague! A czemu ty nie będziesz walczył? - Bo jest za stary.
Bezpieczniej będzie, jeśli wrócisz do Charleston.
Lecz kto wtedy będzie na ciebie czekał?
Za nas! Za Południe!
Inman! To Inmana.
Dobra. Jest tutaj.
Znaleźli tę książkę, o którą się tak martwiliście, żołnierzu.
Zaczekaj.
Znalazłam tę książkę. Żebyś ją zabrał. William Barger.
Powiedzieli mi, że jest dobra.
Wydaje mi się, że autor pisze o tych stronach.
Dziękuję.
I to.
Nie uśmiecham się na nim.
Nie umiem tego zrobić. Utrzymać uśmiechu.
- Ada. - Co?
Wróci w ciągu miesiąca!
Ucałuj ją ode mnie.
Pospiesz się, idziemy!
Będę na ciebie czekać.
Wyjrzyjcie, panie, przez okno. Zobaczcie jak giną ci biedni głupcy.
Jak wielu jeszcze straci nogę za to, by bogaci mogli mieć niewolników?
Większość z tych żołnierzy nie dożyje poranka.
Chyba, że będą uparci, gdy zapadnie zmrok.
W ogrodzie są jeszcze inni, czekający na łóżka, każde miłe słowo również będzie cenne.
Jest gorąco. Przykro mi, oni się rozkładają.
Spokojnie, synu.
Przepraszam.
Chcesz wody?
Cold Mountain?
Cold Mountain.
Martwisz się, kiedy nie ma o nim żadnych wieści?
Od pana Inmana?
Tak.
Ale potem staram się policzyć słowa, które ze sobą zamieniliśmy.
Nia ma ich zbyt wiele. Ale myślę o nim, tatusiu.
Cały czas.
Straciłem twoją matkę po 22 miesiącach małżeństwa.
Wystarczyłoby na całe życie.
To był ostatni kawałek szynki.
- Było pyszne. - Muszę się nauczyć gotować.
Zastanawiałem się nad tym, czy by nie poprosić kogoś z kościoła - może jakaś kobieta by zechciała...
Nie chcę, żeby ktoś tu przychodził i dla mnie gotował.
Tak żałuję... Powinienem był wychować cię bardziej na młodą kobietę niż na damę.
Przepraszam, Ado.
- I za zaciągnięcie cię tu. - Mi nie jest żal.
Poszłabym za tobą na koniec świata.
- Do Mongolii. - Mongolia.
Ale nie zostały już żadne ręce do pracy. Nic nie można kupić, pożyczyć.
Nie wiem tylko jak przetrwamy kolejną zimę.
Czy zagrasz coś dla mnie?
Coś spokojnego, a ja zajmę się moim kazaniem?
Bardzo tu duszno, powinieneś wejść do środka.
Nie, dobrze mi.
Tato, przynieś obrus do środka.
Do środka, zanim utoniesz.
Dostałeś list.
Z Północnej Karoliny.
Przebył długą drogę.
Niezbyt aktualny. Pochodzi z zeszłej zimy.
Obawiam się, że nie mogę odczytać nadawcy.
Drogi panie Inmanie,
odkąd on odszedł, czas pisze gorzkie rozdziały.
Zeszłej jesieni mój biedny ojciec zmarł.
Nasz stary, czarny dom niszczeje.
Każdy dom na tym wzgórzu dotknięty jest tragedią.
Codzienny strach...
przed poznaniem kto poległ.
Kto nie powróci z tej okropnej wojny.
I ani słowa od ciebie.
Czy żyjesz?
Modlę się, aby tak było.
Ta wojna przegrywana jest na polach bitew, ale podwójnie przegrywają ją ci, którzy zostali z tyłu.
On nie wróci. Wiesz o tym.
Musisz to czuć w swoim sercu.
Spójrz na mnie.
Nie jestem niczym.
Wciąż czekam.
Tak jak obiecałam.
Ale widzę, że jestem samotna i na skraju załamania.
Zbyt zażenowana by brać od tych, którzy najmniej mogą pozwolić sobie by dać.
Ada, to ja, Sally!
Ada?!
- Spójrz w jakim stanie jest to miejsce. - Cóż, zostaw na werandzie.
Puściła niewolników wolno, a teraz nie ma, biedactwo, niczego i nikogo.
Wypatruje ducha.
Odejdź!
Cholera!
Moją ostatnią ostoją jest wiara w ciebie.
I wiara w to, że cię jeszcze zobaczę.
Więc teraz powiem ci, jak najjaśniej potrafię,
jeśli walczysz, przestań walczyć.
Jeśli maszerujesz, przestań maszerować.
Wróć do mnie.
Wróć do mnie, o to cię proszę.
Wróć do mnie.
O to cię proszę.
Czujecie się lepiej, żołnierzu?
Wkrótce będę wracał.
Nie spieszyłbym się. Wojna prawie się kończy.
Nie potrzebują twojej pomocy, żeby ją przegrać.
- Wybacz pytanie, ale kiedy straciłeś wzrok? - Przed narodzeniem. Nigdy nie widziałem niczego na tym świecie.
Żadnego drzewa, broni, czy kobiety. Ale moje dłonie mają pełną swobodę.
- Ile byś za to dał? - Za co?
- Za wzrok przez 10 minut. - 10 minut?
Dałbym... paczkę papierosów.
- Wygląda na niewiele. - Nie, nie to chciałem powiedzieć.
Powiedziałeś 10 minut.
Mówię o posiadaniu czegoś, a potem o tego stracie.
Więc się nie rozumiemy.
Bo dla mnie nie ma rzeczy, której bym nie oddał, by spędzić 10 minut w miejscu, w którym chciałbym być.
Tak... Gdzieś, z kimś.
Uważaj na siebie.
Strzelają do ludzi, którzy wybierają się na spacer.
Północna Karolina, Wrzesień 1864. "Z rozkazu Gubernatora Północnej Karoliny,"
Cold Mountain, tego samego dnia. "każdy dezerter winny będzie zdrady..."
i będzie ścigany jak pies.
Każdy kto udzieli schronienia dezerterowi, będzie również winny zdrady.
Lokalni stróże mają prawo przeszukać każdy dom, bez zawiadomienia i bez skrępowania.
Kapitan Teague potrzebuje więcej ochotników.
Każdy mężczyzna w odpowiednim wieku, sile i woli walki,
może dołączyć do nas w celu ochrony miasta przed Jankesami i zdrajcami sprawy.
- Przyszedł do mnie jakiś list? - Nic. Nie dostajemy żadnej poczty.
Im szybciej przegramy wojnę, tym lepiej.
Mówią, że żaden chłopak nie powróci do tych gór.
Teague i jego zgraja są gorsi niż Jankesi.
Czy mogę z tobą porozmawiać?
Należał do wielebnego Monroe.
Nie wiem kto mógłby chcieć zegarek.
Kto ma siłę śledzić czas.
Możesz wziąć tę soloną wieprzowinę.
Zatrzymaj zegarek swojego taty.
Dziękuję.
Rozmawiałam z innymi kobietami o tym, że mogłybyśmy rzucić okiem na twój dom...
Mogę sobie poradzić, bez względu co inni mówią.
Jestem bardzo wdzięczna za wieprzowinę.
Zamierzam za nią, oczywiście, zapłacić.
Czy wszystko w porządku?
Ada.
Ada, dziewczyno, jesteś chuda jak szczapa.
- Wejdziesz ze mną do środka. - Nie mogę. Ja nie...
- Nie mogę zliczyć twojej dobroci. - Chodź, robię gulasz.
Będziemy zaszczyceni mogąc cię gościć.
Esco pewnie chce już swojego obiadu.
Po prostu chciałem przestać robić. No wiecie...
Usiąść na balkonie i obserwować jak moi chłopcy odwalają na polu dobrą robotę.
- Tylko przez godzinę. - Będzie dobrze, gdy nasi chłopcy wrócą do domu.
A twoi znajomi w Charleston?
Nie mam tam nikogo. Ani pieniędzy.
Mój ojciec miał jakieś bony i lokaty.
Oczywiście są teraz bezwartościowe.
Wojna... odbiera wartość wszystkiemu.
Nie mam gdzie się udać.
Nie chcę odchodzić.
Czekasz na tego gościa.
- Niech zajrzy do studni. - Esco!
Powinna!
Mówią, że jeśli zajrzysz do studni z lustrem, zobaczysz przyszłość.
Ty tak robisz... - ona powinna.
Jakiego rodzaju lustro?
- Trzymaj, Esco. - Trzymam.
Trzymamy cię.
Widzisz coś?
Nie wiem...
Próbowałam już kilka razy sprawdzić czy nasze dzieci wracają do domu. Nigdy nic nie zobaczyłam.
Ada, dobrze się czujesz?
Co się stało?
Co zobaczyłaś?
Co zobaczyłaś?!
Wczoraj widziałam cię idącego do mnie.
Albo wydawało mi się, że widziałam.
Zauważyłam też, że pragnę pozostać przy studni Sally.
Jak szaleniec wpatrywać się w jej tajemnice.
To ciebie wracającego widziałam, czy może twojego ducha?
Po tak długim czasie wiem, że muszę nauczyć się żyć sama i zaakceptować to, że możesz nie wrócić.
Ale nie potrafię. Nie potrafię.
Twoja KROWA musi być wydojona.
Chcę powiedzieć, że nawet KROWY mają swoje potrzeby.
Nie znam cię.
Powiedziano mi, że potrzebujesz pomocy.
Oto jestem.
Potrzebuję pomocy. Bardzo potrzebuję pomocy.
Ale potrzebuję mężczyzny. Praca jest ciężka, w polu. Myślę, że zaszło nieporozumienie.
Więc po co ci te grabie?
- Grabie? - Nie do ogrodnictwa, to na pewno.
Po pierwsze: Masz konia? Jestem robotnikiem, pracuję cały dzień. Po drugie: nie ma lepszego ode mnie.
Szczególnie, że nie ma tu żadnego mężczyzny? Same z nimi kłopoty.
Znam twoją sytuację.
- Moją karnację? - Masz kłopoty ze słuchem?
Bo cały czas wszystko powtarzasz.
Nie chcę pieniędzy. Nigdy ich nie chciałam. Chcę tylko siadać przy tym samym stole.
Nie jestem służącą, rozumiesz.
- Nie jesteś służącą. - Ludzie muszą sami opróżnić swój talerz.
I nie zamierzam pracować, kiedy ty będziesz siedzieć i patrzeć.
- Prawda. - Wszystko prawda. Czy to "tak", czy "nie"?
Ten kogut to diabeł. Gdy tylko się zbliżę, atakuje mnie pazurami. To Lucyfer we własnej osobie.
Gardzę żabami i kogutami.
Ja bym...
Nazywam się Ruby Thewes, wiem jak nazywasz się ty.
Wsadźmy go do gara.
Mój...
motyl.
Nie odlatuj.
Moja ukochana.
Boże, wybacz mi to.
Tak mi przykro.
Wysyłam cię w lepsze miejsce.
To niedaleko.
Nie rób tego.
Nie ciągnij za spust.
- Jestem człowiekiem Boga. - Zabiłem kilku ludzi.
Jestem pastorem.
Co Bóg ma wspólnego ze zrzucaniem kobiety ze skały?
To niewolnica. Nie widzisz?
Czarna jak węgiel.
- Co jej zrobiłeś? - Odurzyłem ją. Tak postąpiłbym z motylem.
I chodzi o to, że ona oczekuje mojego dziecka.
Chodź. Cofnij się.
Błagam.
Lepiej mnie zabić niż kazać wrócić do tego miejsca.
Połóż ją tam, skąd ją wziąłeś, zanim się obudzi.
Jeśli tak zrobię, zlinczują mnie.
Ocalę ich tylko będąc pastorem, a teraz to, jak stanę przed zgromadzeniem w Szabat?
Zabijesz ją tylko dlatego, że była niewolnicą?
Tam są drzwi. Miej litość.
Dziękuję.
Myślę, że to największy błąd w moim życiu.
Pójdę do mojej żony.
Budzi ją najmniejszy szmer.
Gdzie jest papier i ołówek?
Ej, Ada?! Śpisz?!
Tak, co?
- Jest jeszcze ciemno. - Idziemy doić KROWY, już późno!
- Nie chcesz zobaczyć? - Muszę coś zjeść.
Więc musisz wcześniej wstawać. Co to jest?
Powieść.
Nie zajmuj się książką, zajmij się tym, co możesz napisać.
Masz swoją własną opowieść.
Nazywa się "Farma w Czarnej Kotlince - Katastrofa".
Mogę przeliterować. Nauczyłam się w tej samej szkole, co ty.
Jedno z pierwszych słów, jakich mnie nauczyli.
Idzie tak: k-a-t-a-s-t-r-o-f-a.
Chodziłam trzy lata do szkoły, dopóki mój tata, świeć Panie nad jego duszą, nie przeszedł w stan spoczynku.
Dobre w tym jest to, że dzień, w którym się dowiedziałam, przesiedziałam przed tablicą.
Po pierwsze: zagospodaruj ogród na zimne czasy.
Zasiejemy: cebulę, kapustę,
buraki.
Po drugie! - przybij dachówki na stajni. Mamy młotek?
Młotek?
Młot. M-ł-o-t.
Po trzecie: skosić i zaorać to pole.
Nie obawiaj się. Poradzimy sobie.
Po piętnaste. Nie, szesnaste. Musimy zrobić kilka strachów na wróble.
Żeby odgonić te wrony...
Jedna rzecz, której na tej farmie nie obsługujemy, to wrony. I zamknij bramę.
Zapłacę dolara za jajko.
Nic do was nie mam.
Nie przyszedłem, żeby was okraść.
Straże! Wracaj tu!
Rozleźli się po polu.
Wracać tu! Przeszukać pole!
Mogę cię stąd wydostać.
Powinienem poinformować, że goni cię wojsko.
Są na drodze, ścigają dezerterów.
W związku z tym nie polecałbym tej drogi.
Wciąż miałbyś na głowie całe moje miasto.
- Dzięki tobie. - Powinienem był cię zastrzelić, kiedy mogłem.
Wiem gdzie jest przeprawa promowa.
Ale, jak chcesz, możesz się zagłodzić na śmierć.
- Jeśli to jest pułapka... - Spokojnie, jestem praktykującym chrześcijaninem.
- Masz pieniądze? - 5 dolarów.
Za 5 dolarów nie wzięłabym nawet kawałka ciebie.
5 dolarów to uczciwa cena.
Nikt nie przekracza tej rzeki, jeśli przed czymś nie ucieka.
Jak daleko są twoi koledzy?
- Mogę ci dać 30 dolarów. - Dobra, płyniemy.
Mogło być gorzej.
Obcięli mi włosy.
To było trudne.
Kochałem swoje włosy. Miałem loki.
Ale zasłużyłem.
Jestem wielebny Veasey. Czy spotkaliśmy się już w kościele?
Nie. Nie chodzę do kościoła.
W dzisiejszych czasach, diabeł czai się wszędzie.
Za następne 30 dolarów możemy popłynąć do tego domku, żebyś mógł odpocząć na moim łonie.
Mamy 30 dolarów?
Schyl się! Schyl się!
Co to za drewno?
Nie wiem.
Dąb?
- Nie wiem. - Sosna?
- Gdzie jest północ? - Północ?
- Wymień mi trzy drzewa, które rosną na tej farmie. - Nie umiem, nie umiem, dobra?
Mogę opowiedzieć o farmie po łacinie.
Mogę czytać po francusku.
Umiem zasznurować gorset, Bóg wie, że umiem!
Znam nazwy głównych rzek w Europie, tylko nie pytaj mnie o nic stąd!
Umiem wyszywać, ale nie umiem cerować!
Potrafię układać kwiaty, lecz nie potrafię ich uprawiać!
Rzeczy spełniają funkcję, kiedy możesz coś z nimi zrobić, ale to było niestosowne!
Dlaczego?
Ruby, nie możesz pytać "dlaczego", o wszystko, co mnie dotyczy.
Ten płot to pierwsza rzecz w moim życiu, która jest rezultatem mojej własnej pracy.
Zauważyłam, że nigdy nie oplotłaś nogami tego Inmana.
Chodź.
Jak będziemy uważne, przetrwamy zimę.
Ten stary Ward chciał mnie namówić na dziesięć owiec. Powiedziałam mu, że są tak małe,
że gdybyśmy je połączyli, to nie wyszłoby nawet sześć.
Mój ojciec zawsze chciał mieć owce na tej farmie.
Kiedyś ścięłam włosy dla pieniędzy.
Mój tato dostał za nie 2 dolary. Posłużyły na perukę dla kogoś bogatego z Raleigh.
Chcę tylko powiedzieć, że mi przykro, że musiałaś oddać fortepian.
- Ruby, to był mój pomysł. - Stobrod lubił nazywać się muzykiem.
Mój ojciec. Znał szesnaście utworów na skrzypce.
Zastrzelili go pod Petersburgiem.
Byłam dla niego jak koza. Albo jakiś inny robal przyniesiony z pocztą.
Porzucił mnie kiedyś. Tam na tej górze. Miałam osiem lat, zniknął na dwa i pół tygodnia.
Porzucił cię?
Ale to nic.
Mój tatuś. Jedno czego nie miał, to dobroć.
Ależ mam zatwardzenie.
Było regularne jak poranna modlitwa.
Prawdę mówiąc, mogłem ustawiać zegarek według ruchu moich jelit.
Gdyby otworzyli mój brzuch, znaleźliby warstwy poprzeplatane jak gałęzie.
Wojsko.
- Spójrz na to. - Mów ciszej!
Spójrz na to!
- To jest dobra piła! - I nie jest twoja.
Jesteś chrześcijaninem.
Nie znasz swoich przykazań?
Zobaczysz, że Pan jest bardzo elastyczny w kwestii własności.
Z taką piłą możemy wiele.
Ściąć drzewo... zagrać na niej.
Podziękujesz mi za tą piłę.
Podziękuję, jak cię zgubię. Albo jak znajdzie jedzenie.
Zobaczysz, podziękujesz.
Dzień dobry.
Moja stara KROWA zabłądziła i zdechła w potoku.
Znalazłem ją w wodzie.
Dziękuję. Prawdziwy z ciebie chrześcijanin.
- To zwierzę strasznie śmierdzi. - Wydaje mi się, że minęło trochę czasu odkąd zdechła.
Ciężka sprawa.
Jeśli mi pomożecie, moja żona ugotuje wam dobry obiad.
Mam pomysł.
Rozwiązaniem jest moja piła.
Wydaje mi się, że potrzeba dwóch ludzi, jeden na każdym końcu...
Daj mi tę piłę.
- Potniemy ją na kawałki. - Dokładnie.
Zacznijmy od szyi.
Cóż, hmm... To jest nieprzyjemne.
To tutaj. Pełno miejsca i kobiet.
O, Boże! Ach, mój Boże! Alleluja! Alleluja!
Alleluja! Izraelici!
- Co się stało? - Gówno go opuszcza. Nas też.
Oddziały Izraela wychodzą z Egiptu!
Dobry Boże!
Ci chłopcy zostaną na kolacji!
Kiedy się ożeniłem, moja żona przyprowadziła ze sobą trzy siostry.
Matka, Dolly, Shyla oraz błękitna piękność, moja żona - Lila.
Są doskonałymi przykładami kobiet.
Zaraz zemdleję.
Nasz lokalny bimberek jest dosyć mocny, pozostawia uczucie upojenia.
- On już poczuł. - Odpadł.
Nic więcej nie zniesie.
Muszę iść, bawcie się za mnie.
Serio? Do widzenia.
Muszę sprawdzić kilka pułapek, ale wrócę przed zmrokiem. Będziecie tu jeszcze?
- Modlę się o to najgoręcej. - Ja nie!
Muszę iść.
Przede mną setki mil, zanim dotrę do Blue Ridge.
Blue Ridge? Po co ten pośpiech?
W tej chwili jestem trochę skołowany.
- Ten dom jest trochę krzywy. - Tak, jest nieco wypaczony.
Jestem skończony. A ty, wielebny?
Poddam się temu obmyciu.
- Jestem gotowy, by zmyć swój brud. - Maddy, pomóż mu.
Idźcie wszyscy spać.
Każdy ma swoją robotę.
- Idziemy, do łóżka. - Wszyscy do łóżek.
Lila, ty zostań z dziećmi.
Ze schodów!
Do zobaczenia.
Jest mój. Idź poszorować kaznodzieję.
Zajmę się nim.
Ładny jest, co nie?
Tyle pracy, żeby mieć mężczyznę.
Idę.
Co powiesz na to?
Podobają ci się?
- Muszę iść. - Tak.
Możesz na mnie jechać przez całą drogę.
Wstydzisz się?
Potrzebujesz pomocy?
Zobaczymy, czy...
O, nie... Zobacz, co zrobiłaś.
Dziwka!
Pilnujcie go!
Ubieraj się! Powiedziałem, nie dotykaj pieniędzy!
To specjalna modlitwa.
- Wstawaj. - Amen, Hank.
- Amen, Hank. Wyciągnij to. - Powiedziałem, żebyś wstał!
Wy, durnie, zawsze wpadacie.
Bóg cię osądzi, Judaszu.
- Dziękuję. - Bóg cię osądzi.
- Ruszać się. - Nasze życia są na twoim sumieniu.
Proszę pana?
- Twoja dusza... - Zamknij się!
- Interesy z wami, chłopcy, to czysta przyjemność. - Judasz!
Oszczędzaj siły. Daleka droga przed wami.
Ada Monroe i Ruby Thewes, tylko na siebie spójrzcie!
A co tu oglądać?
Jak dwa strachy na wróble po burzy.
Potrzebujemy stracha na wróble. Na nasze grządki.
Za twoją dobroć, kawa.
To prawdziwa kawa, nie jakaś ziemia. Znalazłyśmy ukryty worek.
Dziękuję wam.
Ruby, jesteśmy bardzo wdzięczni. Wszyscy, Esco i ja.
- Ona to zrobiła. - Ja to zrobiłam.
Mój dobry Boże!
Wciąż żyję.
Cóż, wiem, że Esco będzie bardzo zawiedziony, że was nie zobaczył.
- Nie wydało ci się to dziwne? - Co?
Że stała w progu.
Nie wiem.
Znam tą kobietę od zawsze, nigdy się tak nie zachowywała.
Zaprosiłaby nas do środka, żebyśmy nie stały w drzwiach.
Może.
Nie wiem, może była zajęta.
Po drugie, stary Swanger był w domu, wyczułam go po zapachu tabaki.
Po trzecie, spójrz na ich pole.
Co z nim?
Byłyśmy tu w zeszłym tygodniu i wyglądało fatalnie. Czy to wygląda na robotę jednego starca z psem?
Jankesi! Jankesi! To Kawaleria Federalna!
- Gdzie? - Zaraz za wzgórzem!
- Zaprowadź te worki na wzgórze. - Za mną!
Pozostaniemy w ukryciu. Jesteśmy martwi, jeśli nas znajdą.
Poruszcie się... Jeden dźwięk...
Ucieknę stąd. Nie dam się postrzelić w imię czegoś, w co nie wierzę.
Dalej, idziemy.
Idziemy! Nie może strzelić.
Idziemy, idziemy!
Bagnety!
Dalej!
Bierzcie broń i jedziemy.
Jedziemy!
Ten strach nie wystraszy ani ptaka, ani Jankesa.
Czy może próbowałaś zrobić sobie mężczyznę?
Nie.
Mógłbym przyjść za kilka dni, zobaczyć jak leci.
Wiem.
Do zobaczenia.
I nie podoba mi się to!
Gdzie twoja koleżanka? Ruby!
- Czy sprzedała wystarczająco rzeczy twojego ojca? - Przestań!
Jest chciwa. Jest bardzo chciwa!
Zamarzniesz! Słyszysz mnie, kobieto?! Potrzeba ci więcej niż tylko stracha na wróble!
Do domu.
Dzień dobry.
Nie rozchodźcie się. Dlaczego się rozchodzicie?
Nigdy wcześniej nie widziałem, żeby ktoś orał pole strzelbą.
Jest wojna. Wynoście się z mojej ziemi!
Twoi chłopcy wrócili?
Nie widziałem swoich chłopców od czterech lat. Wszystko co tu jest, to starzec i stara kobieta.
Więc nie masz nic przeciw temu, żebyśmy się rozejrzeli.
Ponieważ wydaje nam się, że tu są. Schowałeś ich gdzieś.
Co muszę wam dać? Owce, kurczaki?
Pewnie. Problem w tym, że masz tylko jeden strzał, a nas jest pięciu. To nie jest uczciwa walka.
Co to?
Twój dom chroni zdrajców.
Mogę skonfiskować całą tą farmę i wszystko co na niej jest. Talerze, owce i każde kurze gówno.
Mogę nawet skonfiskować dupę twojej żony! Więc przestań oferować mi swoje drobnostki.
Dalej, chłopcy!
Mamusia woła!
- Mamo! - Nie!
Mamo! Mamo!
Co za gówno.
Gdybym wiedziała, że jesteś taki ciężki, zostawiłabym cię w tych łańcuchach.
Sally!
Nie!
Sally? Ada!
Mocno.
Co zrobić, co się stało? Mówi, żebyśmy sobie nie zawracały głowy.
Dalej!
Podeprzyj jej głowę.
Sally?
Podeprzyj jej głowę.
Ten świat długo nie pociągnie.
Bóg na to nie pozwoli.
Żeby tak było przez dłuższy czas.
- Jak długo spałem? - Dwa dni. Trzy dni. Wciąż za mało.
- Nie mogę tu zostać. - Usiądź zanim upadniesz.
Jestem dezerterem. Jeśli mnie tu znajdą, możesz mieć kłopoty.
I co mi zrobią? Zniszczą moje młode życie?
Zauważyłam, że człowiek może przeżyć dzięki jednej kozie.
Koza dotrzymuje ci towarzystwa, daje ci mleko i futro, a kiedy potrzebujesz, dobre mięso.
No już.
Więc walczyłeś?
Mogę być mordercą. Przez całe dnie. Mój strach przed wrogiem żywił go.
I zawsze go zabijałem.
On nigdy nie zabił mnie.
Nie wiem dlaczego.
Spróbował. Wystarczy na ciebie spojrzeć.
Myślę, że tak.
Wierzę, że istnieje plan, rozwiązanie dla każdego z nas.
Spójrz na naturę. Ptak zjada gdzieś ziarno, wydala je i tak rodzi się kwiat.
Ptaszek ma misję, gówno ma misję, ziarno ma misję.
I ty masz misję.
Dobra dziewczynka.
Jesteś naprawdę piękna.
Myślałem, że zwariuję z głodu.
Teraz to wypij. Uśmierza ból i spowoduje, że zaśniesz.
Ona czeka na ciebie? Ta Ada Monroe?
Czekała.
Nie wiem.
Nie wiem czy mnie zna.
Kładź się.
Nie jestem typem, który wychodzi zimą po drzewo i wraca gwiżdżąc wiosną.
Jak każdy dureń wysłany na tę wojnę, żeby walczyć pod tą załganą flagą.
Zaczynam cię znać. To dobrze. Powiedz coś jeszcze.
Dała mi książkę.
Ada Monroe.
Napisaną przez Bargea.
Opisał podróżników.
Wymienił nazwę tego miejsca...
Niedaleko domu.
Bardzo blisko.
Bishop's Creek.
Te ziemie należały kiedyś do innych ludzi.
Do Chirokezów.
To, co teraz nazywa się Cold Mountain.
Nazwa, nawet nieprawdziwa,
lecz głęboko w twoim sercu.
To ono.
To miejsce, do którego się kieruję.
Ledwie ją znam. Ledwie ją znam!
Ale tak bardzo chcę do niej wrócić.
Po przebyciu tak długiej drogi, ze wschodu na zachód, tysiąc okropnych mil.
Muszę zamknąć oczy.
Twoje stopy chodziły po bożym świecie. Jego oceanach, bagnach i górach.
Aby wreszcie do mnie dotrzeć. Bolesny ślad w śniegu.
Kiedy niebieska mgła się rozstąpiła, ukazał mi się świat gór na szczycie gór.
Ada!
- Tam jest mężczyzna! - Jaki?
W samym środku naszego pola. Złapałam go w pułapkę, woła o pomoc.
- Ratunku! - Tam.
Na pomoc! Do diabła!
- Słuchaj! Mamy tu strzelbę wycelowaną w twój tyłek. - Wyciągnijcie mnie z tego błota.
- Jesteś uzbrojony? - Nie, proszę pani. Moja stopa prawie zatonęła.
Nie do wiary!
- Stobrod Thewes! - Ruby?
To mój tatuś.
- Wiesz, że mogę jeść w trakcie, kiedy ona to robi. - Jak wiesz, nie będziesz jadł wewnątrz.
Po pierwsze, nienawidzą ludzi, którzy udzielają schronienia dezerterom.
Po drugie, nawet gdyby tak nie było i tak jadłbyś na zewnątrz.
- Jesteś rozżalona. - Jestem?
- Masz poranione serce. Źle z tobą postąpiłem. - Zobaczyłbyś rany, gdybym nie wyjęła cię z tej pułapki.
- Co było moim pomysłem. - Co było jej pomysłem.
Rozumiem.
Boże.
Znałem piętnaście utworów, pamiętasz?
- Ruby to, Ruby tamto, moja iskierka Ruby... - Hej, ustalmy coś!
Biłeś mnie, porzuciłeś mnie, co mnie jeszcze bardziej dobiło. A to jakoś nie brzmi jak "Ruby, której oczy lśnią".
Zmieniłem się. Ludzie się zmieniają. Wojna strasznie zmienia ludzi.
- Ruby powiedziała prawdę, nie zawsze byłem najlepszy... - Jesteś dupkiem!
Nie mogę zaprzeczyć, że byłem.
- Wyprowadź go stąd. - Muzyka mnie zmieniła.
Ruby, wypełnia mnie muzyka.
Miałem tylko złe skrzypce. Ale, Ruby, mam nowe.
Są piękne. Ruby, tyle we mnie muzyki, nie wiedziałem, że tyle we mnie jest.
Nie, powiedziałam.
Niech wam obu Bóg błogosławi.
No dobra, w takim razie.
Nie masz porządnego płaszcza?
Nie, wszystko w porządku. I wystarczy słowo, a więcej nie przyjdę.
- Nie chcę sprawiać ci i twojej pani żadnych kłopotów. - Nie jestem pracodawcą Ruby.
Proszę wybaczyć.
Nikt nie jest.
Wiesz, kto naprawdę potrzebuje płaszcza? Mój partner, Pangle.
Mieszkamy razem w grocie z tym śpiewakiem z Georgii. Pangle siedzi zmarznięty na ziemii, ale żaden z nas nie ma ciepłych ubrań.
Kocham cię, Ruby.
Na wypadek gdyby niebo spadło nam na głowy,
wiedz, że zawsze byłaś dobrą dziewczynką.
Ma w sobie tyle gnoju, że gdybyśmy wykorzystały go jako nawóz, mogłybyśmy hodować pomarańcze.
Masz tu lekarstwa i dobre, kozie mięso.
- Obrzydły ci oba. - Wiele ci zawdzięczam.
To tak na pokaz.
Ruby, moja iskierko.
Wracajcie skąd żeście przyszli.
- Dzięki za płaszcz. - Dzięki za jedzenie.
- Ruby, iskierko. - Kocham ten płaszcz.
Moja miłość do Leightona jest jak jesień pięknych słów.
Czas zmieni ją, jak zima zmienia drzewa.
Moja miłość do Hartcliffa przypomina kamienie pod naszymi stopami.
Nieme i słabo widoczne.
Lecz niezbędne.
Zawsze... zawsze jest obecny w moich myślach.
Chyba nie wyjdzie za Leightona, co?
Nie może mówić takich rzeczy o Hartcliffie, a potem wyjść za Leightona.
Dowiemy się.
Jutro.
Nie chcę czekać do jutra.
Nieme i słabo widoczne.
Lecz niezbędne.
Podoba mi się to.
Jestem żołnierzem Konfederacji.
Jestem sam i potrzebuję schronienia i ciepłych ubrań.
Mam strzelbę!
Na pewno.
Mam trochę fasoli. To wszystko, co mam.
- Dziękuję. - Jestem tu sama, jak widzisz z moim dzieckiem.
Muszę wierzyć, że nie zamierzasz nic złego.
Nie.
Nie chcę tego. Mam inne sposoby, żeby przeciwstawić się temu światu.
Każdemu ostrzu, każdemu działu.
Wszystko dobrze. Masz gorączkę.
Twoje dziecko jest chore?
Mój mąż nie żyje. Poszedł na wojnę i nigdy nie zobaczył syna.
Przykro mi.
Zobaczysz takie rzeczy, gdy na tej wojnie zapukasz do jakichkolwiek drzwi.
Martwi mężczyźni, osamotnione kobiety.
- Jedzenie nie jest dobre, ale jest gorące. - Dla kogoś kto przez całą drogę jadł korzonki...
Muszę nakarmić piersią tego pana.
Co się dzieje, kochanie?
Nie chce jeść.
Tak w ogóle, to jestem Inman.
To moje imię.
Jestem Sara.
- Moje dziecko nazywa się Ethan. - Cieszę się, że poznałem was oboje.
Wyglądasz na ten sam rozmiar.
Tu masz ubrania, przymierz je.
Dziękuję.
Wszystko pasuje?
Te buty, to dobre buty.
W takim razie dobranoc.
Dobranoc.
- Ona nie mówi. - Jest niemową, już ci mówiłem.
- Pozwoli nam tu zostać? - Nie!
Nie zwracaj na niego uwagi.
Może chciałbyś wejść do środka?
Zrobiłbyś coś dla mnie?
Mógłbyś położyć się tu przy mnie? Nie musisz posuwać się dalej.
- Pójdę. Pójdę, Saro. - Nie.
Nie chcę, żebyś szedł.
Dziesięć lat temu,
straciłem kogoś.
Bardzo kogoś straciłem...
Spróbuj zasnąć.
- Wesołych Świąt, Pangle. - Dobranoc.
- Wesołych Świąt, Georgia. Miło było cię poznać. - Wesołych Świąt, panno Ado.
Wesołych Świąt.
- Wesołych Świąt, kochanie. - Nie śpijcie tutaj.
- Nie będziemy. - To niebezpieczne.
- Nie śpijcie tutaj. - Nie będzie tak źle.
- Mogą zostać na jedną noc. - Zostaną na jedną, będą chcieli na drugą.
Poradzimy sobie, ten płaszcz jest ciepły.
A co z przyszłą niedzielą? To Nowy Rok.
- Będzie. - To będzie lepszy rok niż ten, 1864.
- Wojna skończy się w ciągu miesiąca. - To samo mówił w poprzednim.
Wojna kończy się już od miesięcy.
Dobranoc, panno Sally. Wesołych Świąt.
- Dobranoc, panno Ruby. - Dobranoc.
- Dobranoc pani. - Sally, dzisiaj zostaniesz u nas.
- To właśnie moja Ruby. - Oryginał.
- Co to, do diabła, za imię - Georgia? - Strasznie mocne, to jego imię?
Jedno, co wiem, to to, że jest to najbrzydsze imię jakie słyszałam.
Czemu interesujesz się jego imieniem?
Ej, jak nazywają się tamte konstelacje?
Właśnie tam.
Tam? To Orion. A tamte to Bliźnięta, a to, to pies Oriona, Canis Major.
A gdzie jest Niedźwiedzica? Próbujesz mnie oszukać.
Nie, Ruby. Zawsze rozpoznawałam gwiazdy. Nigdy nie miałam z tym problemów.
Kocham cię, moja droga. Na wypadek gdyby to wielkie niebo spadło nam na głowy.
I ciebie też kocham, Sally.
Naprawdę.
Wstawaj.
Wstawaj i uciekaj stąd, szybko! Zbliżają się Jankesi.
Jankesi zaraz tu będą. Jeśli cię znajdą, będzie źle z nami wszystkimi.
- Mogę się im przeciwstawić. - Nie, moje dziecko, proszę, po prostu idź.
Jesteśmy armią Konfederacji. Szukamy jedzenia, otwierać!
- Nie mam jedzenia! - Przekonamy się.
- W środku jest dziecko, przynieś je. - Jest chore, proszę, nie róbcie mu krzywdy.
Nic nie mam.
Właśnie, weźcie kury. To wszystko, co mam.
Mówi, że ma tylko kury.
Kłamiesz.
Jesteśmy głodni.
Mamy cały dzień.
Te ptaki nie wystarczą ci, żeby przetrwać zimę.
- Proszę, przykryjcie moje dziecko. - Powiedz nam gdzie jest jedzenie, to go podniesiemy.
Moje dziecko jest chore. Proszę, tylko je przykryj.
Proszę, błagam! Miej litość!
Mam świnię. Mam świnię, jest za domem.
Rzuć okiem.
Proszę.
Proszę, proszę pana... to tylko dziecko.
Cały się trzęsie.
Tylko je przykryj. Co jest z wami?! Co jest z wami?
Nie mam nic więcej, przysięgam.
- Nie musi to być koniecznie jedzenie. - Tak, weź mnie do środka, zrobię cokolwiek zechcesz!
Weźmy dziecko do środka, wszyscy wejdziemy do środka!
Proszę. Jeśli zabierzecie tę świnię, jestem praktycznie martwa!
Weźmiecie świnię, a ja umrę!
- Myślę, że to czas karmienia. - A co cię to obchodzi?
Tak lepiej. Już lepiej.
Ej, daj spokój. Zostaw coś dla innych.
Odsuń się od dziecka!
Podejdź w moim kierunku.
Nie strzelaj.
Chciałem tylko jedzenia.
Zdejmij buty.
Zdejmij spodnie, zdejmij koszulę...
Proszę, nie zabijaj mnie.
Umieraliśmy z głodu, nie jedliśmy od wielu dni.
Dalej.
Umieraliśmy z głodu, nie jedliśmy od wielu dni.
Dalej!
Dziękuję. Dziękuję.
Teraz zwiewaj.
- Pobiegnę. Dziękuję. - Nie przestawaj biec.
- Kocham śnieg. - Nienawidzę śniegu! Nienawidzę zimna!
Chodźcie.
Po co ten pośpiech, chłopcy?
Jeśli Ruby dowie się, że tu spaliśmy, będzie piekło.
Gdzie jesteś, mój ukochany?
Nawet bez nadziei na doręczenie, piszę do Ciebie, tak jak zawsze to robiłam.
Tak jak zawsze pisałam.
Myślicie, że nam się to przyda?
Cóż... możesz ugotować wszystko, co możesz zjeść.
Jest zamarznięty. Jak długo jest w takim stanie?
- Jesteś głodny? - Tak.
Nie za długo.
Dobry wieczór. Mamy nadzieję, że wam nie przeszkodziliśmy.
Macie coś przeciw temu, żebym ogrzał się przy waszym ogniu?
Nazywam się Teague. Znam was?
- Stobrod Thewes. - To twoja żona?
- To jest "on". - Czy "on" jest twoją żoną?
Jesteśmy muzykami.
On gra na banjo, a ja na skrzypcach.
Ugotowaliście tu niezły kawał mięcha, złotka.
Przy ogniu jest całkiem romantycznie, co nie?
Obrazek miłości.
Nie zagrasz dla nas na skrzypcach?
Pewnie. Pewnie.
Ej, wstawaj.
Dobry wieczór, panienko.
Gdzie jest Georgia?
- Chcą, żebyśmy im zagrali. - Z przyjemnością.
Słyszeliśmy, że w tej wielkiej jaskini ukryli się jacyś dezerterzy.
- Ja nic takiego nie słyszałem. - On wie co to jest jaskinia?
- Nie, proszę pana. - Wiem, Stobrod. Chodzi mu o...
Znam jedną jaskinię niedaleko Bearpin Branch. Świetne miejsce do grania, ale nigdy nie słyszałem, by byli w niej dezerterzy.
On nie wie gdzie jest Bearpin Branch. Zawsze się gubi.
Mieszkaliśmy w tej jaskini. Przymarzałem tam dopóki nie dostałem tego nowego płaszcza.
Ruby zrobiła dla mnie ten płaszcz.
Lubię swój płaszcz. Ta część należała do wielebnego, a ta część należała do konia.
Ruby powiedziała, o co chodzi? Powinienem się modlić albo rżeć.
Nie wie o czym gada. Ma nie po kolei w głowie.
To dobry płaszcz.
Złamaliście moje młode serce.
Nie możemy tu zostać na całą noc.
Stańcie tam.
Ruby nie wie nic o wojnie.
Nie musisz się o nią martwić.
Ani Ada.
Wiesz, co chcę powiedzieć?
Stańcie tam, obydwaj.
Nie dostaniemy pieniążka?
- Nie uśmiechaj się. - Co?
- Przestań się uśmiechać. - On się zawsze uśmiecha. Nie chce nic przez to powiedzieć.
- Już mu mówiłem, że na tym świecie nie ma nic do śmiechu! - Zakryj twarz kapeluszem.
Zakryj twarz kapeluszem.
- Ruby! - Co?!
- Ruby! - Co się dzieje?!
Teague... ze strażnikami!
Co?!
Zastrzelili twojego ojca. Zastrzelili twojego ojca i Pangla.
Powiedziałam Georgii, że może tu zostać. Może spać w stajni.
Nie ma innej możliwości niż tylko pójść w śnieg.
Nie mamy krów. Martwi mnie to.
To pięć godzin stąd. Narysował mapę.
Jestem gotowa.
Wiesz, że te cholerne durnie spędziły noc w młynie?
Ten Stobrod Thewes nie może zrobić jednej dobrej rzeczy, żeby nie skończyła się źle.
Zostawił dla strażników ślady na całej drodze.
- Sam poprosił, by go zastrzelili. - Ruby.
Ruby.
Przykro mi.
Każdy kawałek tego wszystkiego, to męskie gówno.
Nazywają tę wojnę zachmurzeniem. Wywołali tę pogodę, a potem stoją w deszczu i mówią: "kurde, pada"!
Nie przeleję jednej łzy.
Za mojego ojca wypłakałam już całe jezioro.
Ani jednej.
To tutaj.
Nie ma nikogo.
O, kurczę.
Nie ma go tu.
Zabrali go. Tak samo zrobili z dziećmi Swangerów, co nie?
Powiesili ich, jako ostrzeżenie.
Zabrali mu płaszcz.
Po co im jego płaszcz?
Tato!
Tatusiu!
Tato!
Tatusiu?
Wciąż oddycha!
On oddycha.
Nie umieraj, rozumiesz?
Musimy go zabrać do domu.
Nie przeżyje tego. Umrze z utraty krwii.
- Jest, czuję ją... - Masz ją?
Jest tu niedaleko miejsce, w którym kiedyś żyli Chirokezi.
Będziemy miały schronienie, wodę i ciepło, jeśli sobie nagrzejemy.
Boże!
Pójdę poszukać jakiegoś jedzenia.
Weź strzelbę.
O, kurczę!
Odwróć się!
Wracaj skąd przyszedłeś!
Wracaj!
Ada?
Ada Monroe?
Zawróć albo będę strzelać!
Inman!
Inman?!
Inman.
Lepiej chodź ze mną.
Ruby.
To jest Inman.
Och, moje gratulacje. Będę cię częściej wysyłała ze strzelbą.
Odwraca twarz, żeby się porozglądać.
- Może potrzebuję. - Jesteś ranny, czy coś?
Ostatnio nie.
- Śpi. - Nie dziwię się?
Wygląda jak szmata.
Widziałam go.
W studni Swangerów. Człowiek jak ciemna blizna na śniegu.
- Cóż, oto i on. - Jedna różnica to to,
że w studni widziałam jak upadał.
- Pewnie źle to zapamiętałaś. - Pamiętam doskonale.
Były czarne wrony, które leciały w moją stronę.
Ruby, wiem, że widziałam go upadającego.
A teraz widziałam go wracającego do mnie.
Mam wielkie plany odnośnie farmy.
Wiem.
Wiem, że masz.
Mam wizję tego, jak może być.
Nie wiem, Ruby. Cały ten czas przemienił moje serce w lód.
Nie wiem czy się roztopi.
Zaprzyjaźniłeś się z moim nożem?
Musimy ugotować ptaka.
Zaraz kończę.
Nie za dobrze ci idzie.
Daj mi to.
Nie zetnę cię.
Nie mówię, że byłaby to wielka rzecz, gdybym to zrobiła.
Wciąż do niej coś czujesz?
Nie obracaj głowy!
Tak.
Wybacz mi. Starałem się być cicho.
Dostałeś moje listy?
Dostałem trzy listy.
Nosiłem je. Nosiłem je w książce, którą mi dałaś.
Barcho.
Wysłałam chyba ze sto trzy.
Pisałeś do mnie?
Kiedy tylko mogłem.
- Jeśli nigdy ich nie dostałaś, mogę je streścić. - Nie, nie.
Modliłem się, żebyś chciała, bym był obecny w twoich myślach.
Jesteś jedyną rzeczą, która powstrzymuje mnie od stoczenia się w przepaść.
Jak to możliwe?
- Ledwo żeśmy się znali, to było tylko kilka chwil... - Tysiąc chwil.
Są jak sakiewka pełna maleńkich diamentów.
Nie ma znaczenia czy są prawdziwe, czy zmyślone.
Kształt twojej szyi.
To jest prawdziwe.
Albo uczucie ciebie w moich dłoniach, gdy cię przytulam.
Orałeś pole.
Niosłaś tacę.
Nie chciałeś wejść.
- Nie, nie chciałem. - Dlatego niosłam tacę.
Żebym mogła wyjść do ciebie.
Pocałunek...
Pocałunek, który wspominałem każdego dnia marszu.
Każdego dnia czekałam.
Tęskniąc za widokiem twojej twarzy.
Gdybyś mogła zajrzeć do mego wnętrza, jakkolwiek to nazwać, mojego ducha?
Tego się boję.
Jestem zniszczony. Ciągle próbowali wsadzić mnie do grobu,
- ...ale nie byłem gotowy. - Inman.
Gdybym... gdybym miał dobroć i straciłbym ją.
Ilekroć pojawiała się we mnie nienawiść, zabijałem ją.
Jak mógłbym ci się pokazać po tym, co uczyniłem.
Po tym, co widziałem.
Zamknij te drzwi, jest zimno! Wy dwoje, zamykajcie te drzwi. Jest zimno!
Leżałam tam i zatykałam sobie uszy, by nie słyszeć kto ma worek diamentów, kto niósł tacę...
Jeśli ktoś chciałby się zakochać, nie powinien słuchać co słoneczka do siebie szepczą.
Skoro wy będziecie tu sobie gulgać przez całą noc, ja sobie z nim pośpię tutaj.
- Dobranoc. - Nie.
Proszę...
nie mów dobranoc.
Wojna pozbawiła niektóre rzeczy sensu.
Ciężko sobie wyobrazić ślub.
Myślę, że mój ociec by to zrozumiał.
Ado, chcę się z tobą ożenić.
Jeśli mnie zechcesz.
W jednej z religii musiałeś powiedzieć trzy razy: "wyjdę za ciebie" i stawałeś się mężem i żoną.
Ożenię się z tobą.
To było zabawne?
Myślę, że jeśli trzy razy powiedziało się "byłam żoną", małżeństwo przestawało istnieć.
Mogę na ciebie poczekać.
Inman, wyjdę za ciebie, wyjdę za ciebie, wyjdę za ciebie, wyjdę za ciebie...
Mam tyle guzików. Wszystko w porządku.
Odwrócisz się?
Nie.
Nie, nie odwrócę się.
Zabiorę konia w miejsce dobre dla twojego taty.
Idźcie przodem.
Nie, nie chcę tego.
- Możemy pójść razem. - Tak będzie bezpieczniej.
- Jesteśmy dezerterami, a was nikt się nie czepiał. - Nie...
Ma rację.
Proszę cię, Ruby, o pozwolenie mi zamieszkać w Black Cove.
No dobra.
Trzymaj się konia. Nie zgub go. Ani nie sprzedaj. Potrzebujemy go na farmie.
Oczywiście, dziewczynko.
Oczywiście, tatku.
Nie chcę pozwolić ci iść.
Przed zmierzchem będę przy tobie.
No dobra.
Mam nadzieję, że ten Georgia zajął się zwierzętami.
Wiedziałam, że o nim myślisz.
Wcale nie! Martwię się o zwierzęta. I zanim cokolwiek powiesz, nic do niego nie czuję.
Nic nie mówię!
Panienka-kochaneczka.
To był bardzo długi pogrzeb. Baaardzo długi.
Irlandzki.
Wasz przyjaciel, Georgia...
Złożyliśmy wam wizytę, bo słyszeliśmy, że pomagacie dezerterom.
I on powiedział nam, po kilku namowach, że jesteście tu, na górze.
Schodziliśmy całą tę górę. Tam i z powrotem.
Zapłacisz swój rachunek. Jak ta wojna się skończy, wystawią ci rachunek.
Ty zrobiłaś ten płaszcz?
Żeby pomóc dezerterowi.
Teraz wiem, że jest w połowie z konia, a w połowie z wielebnego.
Rachunek?
Rachunek będzie dla waszego świata. Nie dla mnie.
Tylko spójrz. Wspaniała okazja na śmierć.
Ruby!
Inman!
Kapitanie Teague.
Złaź stamtąd.
Nie, proszę pana, tu jest dobrze.
Po prostu zastrzelę pod tobą konia.
- Jedziesz na koniu kapitana Teagu'a? - Dokładnie.
Nie żyje?
Mam nadzieję.
Słuchaj, rzuć swoją broń i jedź do domu. Skończyłem już walkę. Już mi od niej niedobrze.
Dam ci moją broń, a ty mnie zastrzelisz.
Nie zastrzelę cię, ale nie zjadę też z tej góry, gapiąc się na ciebie.
Oto co nazywają impasem.
- Powiem ci co jest moim atutem. - Co jest twoim atutem?
Zaufanie i młodość.
Inman!
Nie!
Wróciłem.
Kocham cię.
Inman.
Mój kochany...
Nigdy nie będzie nam zwrócone to, co utraciliśmy.
Poległy nie wyzdrowieje.
Zbyt wiele krwii.
Żadne serce nie uzdrowi mojego.
Wszystko, co możemy uczynić, to pogodzić się z przeszłością.
I spróbować czegoś się od niej nauczyć.
Co ty robisz?
Zdechły w nocy.
Przynieś je tu.
- Nie zabijaj go. - Nie zabiję ich.
Musimy coś zrobić, bo inaczej ten też zdechnie.
W porządku.
Zrobimy małą sztuczkę.
Zdarzają się dziś dni, w których udaje mi się o tobie nie myśleć.
Kiedy sprawy związane z farmą głośno o sobie przypominają.
O tej porze roku wszędzie jest tak wiele życia.
We wszystkim tym odnajduję ciebie. Tak jakbyś wciąż do mnie szedł.
Gdybyś mógł nas teraz zobaczyć, w tę Wielkanoc w Black Cove, wiedziałbyś, że każdy krok twojej wędrówki był tego wart.
Grace Inman. Nikt nie zarządziłby jeść.
Dobrzy przyjaciele, dobre jedzenie, dobra rodzina.
- Wszystkie błogosławieństwa Tobie zawdzięczamy. Amen. - Amen.
Amen.
Amen!
Kochanie, nie ma soku.
Tak, lepiej go przyniosę. Mam swoje zadania.
Zajrzałam jeszcze raz do studni Sally.
Tym razem nie było w niej nic, żeby mnie pocieszyć.
Tylko chmury, chmury, a potem...
słońce.